خداحافظ همین حالا

همین حالا که من تنهام

به شرطی که بفهمی تر شدن چشمام

خدا حافظ کمی غمگین...

 به یاد اون همه تردید ...

به یاد اسمونی که منو با چشم تو می دید

اگه میگم خدا حافظ نه این که رفتنت سادست

نه اینکه میشه باور کرد دوباره اخر جاده ست

خدا حافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا.

پ.ن1: وبلاگ قشنگم دلم می خواست موندگارت کنم تا ابد تا وقتی که اسمم تو کتاب زندگی ورق می خوره .نمی خواستم یه خداحافظ بنویسم و برم . می خواستم بجنگم با این رسم با بی وفایی با بی معرفتی من توی این جنگ شکست خوردم مجبورم برم مجبور....(به یه خنگول میگن وسط دریا باشی شیر دنبالت کنه چی کار می کنی میگه میرم بالای درخت میگن وسطه دریاست میگه می دونم ولی مجبورم مجبور....اینم واسه اینکه جو اینجا غم انگیز نشه )منم مجبورم مجبور..

می دونم فکر می کنی بی مرام شدم ولی قول میدم هر وقت اومدم نت بیام پیشت خودم بهت سر میزنم که تنها نباشی.

پ.ن2:به خاطر شرایطی که جبر به وجود می اره مجبورم دیگه اینجا ننویسم شاید یه جای دیگه...

شاید هم هیچ وقت ...

پ.ن3:به همه ی دوستای وبلاگیم هر وقت به نت دسترسی داشتم سر می زنم.

پ.ن4:دلم برا اپ کردن اینجا خیلی تنگ میشه.

پ.ن5:کاش...........................................

                                      خدا حافظ

همه تونو دوست دارم دلم برا همه تون تنگ میشه خیلی زیاد.

فدای همه تون.

بعد از این که مدت ها دنبال دختری باوقار و باشخصیت گشتیم که هم خانواده ی اصیل و مؤمنی داشته باشد و هم حاضر به ازدواج با من باشد، بالاخره عمه ام دختری را به ما معرفی کرد.وقتی پرسیدم از کجا می داند این دختر همان کسی است که من می خواهم، گفت:راستش توی تاکسی دیدمش.از قیافه اش خوشم آمد.دیدم همانی است که تو می خواهی.وقتی پیاده شد، من هم پیاده شدم و تعقیبش کردم.دم در خانه اش به طور اتفاقی بابایش را دیدم که داشت با یکی از همسایه ها حرف می زد.به ظاهرش می خورد که آدم خوبی باشد.خلاصه قیافه ی دختره که حسابی به دل من نشسته بود،گفتم: من هر طور شده این وصلت را جور می کنم.
ما وقتی حرف های محکم و مستدل عمه مان را شنیدیم.گفتیم: یا نصیب و یا قسمت! چه قدر دنبال دختر بگردیم؟از پا افتادیم، همین را دنبال می کنیم.ان شاء الله خوب است.این طوری شد که رفتیم به خواستگاری آن دختر.
پدر دختر پرسید: آقازاده چه کاره اند؟
-دانشجو هستند.
-می دانم دانشجو هستند.شغلشان چیست؟
-ما هم شغلشان را عرض کردیم.
-یعنی ایشان بابت درس خواندن پول هم می گیرند.
-نخیر، اتفاقاً ایشان در دانشگاه آزاد درس می خوانند:
به اندازه ی هیکلشان پول می دهند.
-پس بیکار هستند.
-اختیار دارید قربان! رشته ایشان مهندسی است.قرار است مهندش شوند
پدر دختر بدون این که بگذارد ما حرف دیگری بزنیم گفت: ما دختر به شغل نسیه نمی دهیم.بفرمایید؛ و مؤدبانه ما را به طرف در خانه راهنمایی کرد.
عمه خانم که می خواست هر طور شده دست من و آن دختر را بگذارد توی دست هم، آن قدر با خانواده ی دختر صحبت کرد تا بالاخره راضی شدند.فعلاً به شغل دانشجویی ما اکتفا کنند، به شرط آن که تعهد کتبی بدهیم بعد از دانشگاه حتماً برویم سرکار، این طوری شد که ما دوباره رفتیم خواستگاری.
پدر دختر گفت:و اما . . . مهریه، به نظر من هزار تا سکه طلا. . .
تا اسم«هزار تا سکه طلا» آمد، بابام منتظر نماند پدر دختر بقیه ی حرفش را بزند بلند شد که برود؛اما فک و فامیل جلویش را گرفتند که: بابا هزار تا سکه که چیزی نیست؛ مهریه را کی داده کی گرفته . . . بابام نشست؛ اما مثل برج زهر مار بود.پدر دختر گفت:میل خودتان است.اگر نمی خواهید، می توانید بروید سراغ یک خانواده ی دیگر.
بابام گفت:نخیر، بفرمایید. در خدمتتان هستیم.
-اگر در خدمت ما هستید، پس چرا بلند شدید؟
بابام که دیگر حسابی کفری شده بود، گفت:بابا جان! بلند شدم کمربندم را سفت کنم، شما امرتان را بفرمایید.
پدر دختر گفت:بله، هزار تا سکه ی طلا، دو دانگ خانه...
بابا دوباره بلند شد که از خانه بزند بیرون؛ ولی باز هم بستگان راضی اش کردند که ای بابا خانه به اسم زن باشد، یا مرد که فرقی نمی کند.هر دو می خواهند با هم زندگی کنند دیگر.
و باز بابام با اوقات تلخی نشست.پدر دختر پرسید: باز هم بلند شدید کمربندتان را سفت کنید؟بابام گفت: نخیر! دفعه ی قبل شلوارم را خیلی بالا کشیده بودم داشتم میزانش می کردم!
پدر دختر گفت:بله، داشتم می گفتم دو دانگ خانه و یک حج.مبارک است ان شاء الله
بابام این دفعه بلند شد و داد زد: برو بابا، چی چی را مبارک است؟مگر در دنیا فقط همین یک دختر است.و ما تا بیاییم به خودمان بجنبیم،کفش هایمان توسط پدر آن دختر خانم به وسط کوچه پرواز کردند و ما هم وسط کوچه کفش هایمان را جفت کردیم و پوشیدیم و با خیال راحت رفتیم خانه مان.
مگر عمه خانم دست بردار بود.آن قدر رفت و آمد تا پدر او را راضی کرد که فعلاً اسمی از حج نیاورد تا معامله جوش بخورد.بعداً یک فکری بکنند.
پدر دختر گفت:و اما شیربها، شیربها بهتر است دو میلیون تومان باشد...
بعد زیر چشمی نگاه کرد تا ببیند بابام باز هم بلند می شود یا نه.وقتی آرامش بابام را دید ادامه داد:به اضافه وسایل چوبی منزل.
بابام حرف او را قطع کرد.منظورتان از وسایل چوبی همان در و پنجره و این جور چیزهاست؟
پدر دختر با اوقات تلخی گفت:نخیر، کمد و میز توالت و تخت و میز ناهارخوری و میز تلویزیون و مبلمان است.
بابام گفت:ولی آقاجان، پسر ما عادت ندارد روی تخت بخوابد.ناهارش را هم روی زمین می خورد.اهل مبل و این جور چیزها هم نیست.
پدر دختر گفت:ولی این ها باید باشد،اگر نباشد، کلاس ما زیر سؤال می رود.
و بعد از کمی گفتمان و فحشمان، کفش های ما رفت وسط کوچه.
دوباره عمه خانم دست به کار شد.انگار نذر کرده بود هر طور شده این دختره را ببندد به ناف ما! قرار شد دور وسایل چوبی را خط بکشند؛و ما دوباره به خانه ی آن دختر رفتیم.
بابام تصمیم گرفته بود مسأله ی جهیزیه را پیش بکشد و سنگ تمام بگذارد تا بلکه گوشه ای از کلاس گذاشتن های بابای آن دختر را جواب گفته باشد.این بود که تا صحبت ها شروع شد،بابام گفت: در رابطه با جهیزیه... !
پدر دختر حرف او را قطع کرد و گفت:البته باید عرض کنم در طایفه ما جهیزیه رسم نیست.
بابام گفت:اتفاقاً در طایفه ی ما رسم است.خوبش هم رسم است.شما که نمی خواهید جهیزیه بدهید، پس برای چی از ما شیربها می خواهید؟
- شیربها که ربطی به جهیزیه ندارد.شیربها پول شیری است که خانمم به دخترش داده.او دو سال تمام شیره ی جانش را به کام دختری ریخته که می خواهد تا آخر عمر در خانه ی پسر شما بماند.بابام گفت:خب می خواست شیر ندهد. مگر ما گفتیم به دخترتان شیر بدهید؟اگر با ما بود می گفتیم چایی بدهد تا ارزان تر در بیاید.مگر خانمتان شیر نارگیل و شیرکاکائو به دخترتان داده که پولش دو میلیون تومان شده است؟!
پدر دختر گفت: دختر ما کلفت هم می خواهد.
بابام گفت:چه بهتر.یک کلفت هم با او بفرستید بیاید خانه ی پسرم.
- نه خیر کلفت را باید داماد بگیرد.دختر من که نمی تواند آن جا حمالی کند.
- حالا کی گفته دخترتان می خواهد حمالی کند؟
مگر می خواهید دخترتان را بفرستید کارخانه ی گچ و سیمان؟کفش های ما طبق معمول وسط کوچه!!!
در مجلس بعد پدر دختر گفت:محل عروسی باید آبرومند باشد.اولاً، رسم ما این است که سه شب عروسی بگیریم. ثانیاً باید هر شب سه نوع غذا سفارش بدهید، در یک باشگاه مجهز و عالی.
بابا گفت:مگر دارید به پسر خشایار شاه زن می دهید؟اصلاً مگر باید طبق رسم شما عمل کنیم؟
کفش ها طبق معمول وسط کوچه!!!
دیگر از بس کفش هایمان را پرت کرده بودند وسط کوچه، اگر یک روز هم این کار را نمی کردند، خودمان کفش هایمان را می بردیم وسط کوچه می پوشیدیم.
بابای دختر گفت:ان شاء الله آقا داماد برای دختر ما یک خانه ی دربست چهارصد متری در بالای شهر می گیرد.
بابام گفت:خانه برای چی؟زیر زمین خانه ی خودم هست.تعمیرش می کنم.یک اتاق و یک آشپزخانه هم در آن می سازم، می شود یک واحد کامل.پدر دختر گفت:نه ما آبرو داریم، نمی شود یک دفعه عمه خانم جوش کرد و داد زد: واه چه خبرتان است؟بس کنید دیگر، این کارها چیست؟مگر توی دنیا همین یک دختر است که این قدر حلوا حلوایش می کنید؟از پا افتادیم از بس رفتیم و آمدیم.اصلاً ما زن نخواستیم مگر یک دانشجو می تواند معجزه کند که این همه خرج برایش می تراشید؟
این دفعه قبل از این که کفش هایمان برود وسط کوچه، خودمان مثل بچه ی آدم بلند شدیم و زدیم بیرون.
و این طوری شد که ما دیگر عطای آن دختر را به لقایش بخشیدیم و از آن جا رفتیم که رفتیم.
یک سال از آن ماجرا گذشت.من هم پاک آن را فراموش کرده بودم و اصلاً به فکرش نبودم.یک روز صبح، وقتی در را باز کردم تا به دانشگاه بروم، چشمم به زن و مردی خورد که پشت در ایستاده بودند.مرد دستش را بالا آورده بود تا زنگ خانه را بزند، اما همین که مرا دید جا خورد و فوری دستش را انداخت.با دیدن من هر دو با خجالت سلام دادند.کمی که دقت کردم، دیدم پدر و مادر آن دختر هستند.لبخندی زدم و گفتم:بفرمایید تو.
پدر دختر گفت:نه. . . نه. . . قصد مزاحمت نداشتیم.فقط می خواستم بگویم که چیز، چرا دیگر تشریف نیاوردید؟ما منتظرتان بودیم.
من که خیلی تعجب کرده بودم، گفتم:ولی ما که همان پارسال حرف هایمان را زدیم.خودتان هم که دیدید وضعیت ما طوری بود که نمی خواستیم آن همه بریز و بپاش کنیم.
پدر دختر لبخندی زد و گفت: ای آقا. . .کدام بریز و بپاش؟. . . یک حرفی بود زده شد، رفت پی کارش.توی تمام خواستگاری ها از این چیزها هست.حالا ان شاء الله کی خدمت برسیم،داماد گُلم؟
من که از این رفتار پدر دختر خانم مُخم داشت سوت می کشید،گفتم:آخه. . . چیز. . . راستش شغل من. . .
-ای بابا. . . شغل به چه درد می خورد.دانشجویی خودش بهترین شغل است.من همه جا گفته ام دامادم یک مهندس تمام عیار است.
-آخه هزار تا سکه هم. . .
-ای بابا. . . شما چرا شوخی های آدم را جدی می گیرید.من منظورم هزار تا سکه ی بیست و پنج تومانی بود.
ولی دو دانگ خانه. . .
پدر عروس:بابا جان من منظورم این بود که دو دانگ خانه به اسمتان کنم.
-سفر حج هم. . .
-راستی خوب شد یادم انداختید.اگر می خواهید سفر حج بروید همین الان بگویید من خودم اسمتان را بنویسم.
-دو میلیون تومان شیربها هم که. . .
-چی؟من گفتم دو میلیون تومان؟من غلط کردم.من گفتم دو میلیون تومان به شما کمک کنم.
-خودتان گفتید خانمتان به دخترتان شیر داده، باید پول شیرش را بدهیم. . .
-ای بابا. . . خانم من کلاً به دخترم چهار، پنج قوطی شیر خشک داده که آن هم پولش چیزی نمی شود.مهمان ما باشید
-در مورد جهیزیه گفتید. . .
-گفتم که. . . اتاق دخترم را پر از جهیزیه کرده ام.بیایید ببینید.اگر کم بود، بگویید باز هم بخرم.
-اما قضیه ی آن کلفت. . .
-آی قربون دهنت. . . دختر من کلفت شماست.خودم هم که نوکر شما هستم، داماد عزیزم!. . . خوش تیپ من!. . . جیگر!. . . باحال!. . .
وقتی دیدم پدر دختر حسابی گیر داده و نمی خواهد دست از سر من بردارد، مجبور شدم حقیقت را بگویم.با خجالت گفتم: راستش شرایط شما خیلی خوب است.من هم خیلی دوست دارم با خانواده ی شما وصلت کنم.اما. . .
پدر دختر با خوشحالی دست هایش را به هم مالید و گفت:دیگر اما ندارد. . . مبارک است ان شاء الله.
گفتم:اما حقیقت را بخواهید فکر نکنم خانمم اجازه بدهد.
تا این حرف را زدم دهن پدر و مادر دختر از تعجب یک متر واماند.پدر دختر گفت: یعنی تو. . . در همین موقع خانمم از پله های زیرزمین بالا آمد.مرا که دید لبخندی زد و گفت: وقتی که از دانشگاه برگشتی، سر راهت نیم کیلو گوجه بگیر برای ناهار املت بگذارم.
با لبخند گفتم:چشم، حتماً چیز دیگری نمی خواهی؟
-نه، فقط مواظب باش.
-تو هم همین طور.
خانمم رفت پایین، رو کردم به پدر و مادر دختر که هنوز دهانشان باز بود و خشکشان زده بود و گفتم: ببخشید من کلاس دارم؛ دیرم می شود خداحافظ.
و راه افتادم به طرف دانشگاه

پ.ن:این متنو توی وبلاگ نسل سوخته خوندم خوشم اومد گفتم بذارم برا شما به نظرم هم جالبه هم تا حدودی توی جامعه ی ما این نوع معضلات زیاده.

البته فته باشم کاری که خانواده ی دختره کردن کاملا درست بود در مورد شرط و شروط فقط یه کوچولو زیاده روی کردن.

نمیدونم چرا دست و دلم به نوشتن نمیره

پس از مرگم چه خواهد شد 

      نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد؟

نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك ، اندامم چه خواهد ساخت؟

ولي بسيار مشتاقم ،
كه از خاك گلويم  سوتكي  سازد، گلويم سوتكي باشد ،

بدست كودكي گستاخ و بازيگوش ،  

و او، يكريز و پي در پي

دم گرم خوشش را برگلويم سخت بفشارد،

 وخواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد،

بدين سان بشكند در من ،

سكوت مرگبارم را ...

اومدم راجعبه این مدت بنویسم. یه مدت نبودم  حوصله ی دنیا رو نداشتم چه مجازی چه حقیقی (دلیلشم نمی نویسم )

شبای قدر :

اولین شب که کلی دعا کردم تا یک بیدار بودم اونجوری نگاه نکن خوب از ساعت ده و نیم شروع کردم بعدم که گریم گرفت گریه کردم سر درد گرفتم دیگه نتونستم بیدار بمونم.

دومین شب خونه ی مامان بزرگم افطاری دعوت بودیم همه اونجا بودن بعدقرار شد اونجا بمونیم همه احیا نگه داریم کلی هم غذا مونده بود واسه سحری . قبلشم تمام ظرفها رو ریختن رو سر ما(من و دختر عموم و عروس عموم بقیه چون خوب کار نمی کردن اسماشونو نمی گم ) ظرفای هفتاد نفرو شستیم تمام بدنم خرد شده بود .

من که همش حس گریه داشتم نشستم دعا خوندم ولی خودمونیم این ماماناکلی غیبت کردن .مثلا می خواستن احیا نگه دارن .

بعد سحر همه رفته بودن خونه هاشون فقط پسرا مونده بودن اونجا بکپن(به من نگید درست حرف بزن اینا لایق همین کلماتن )

بعد من ساعت پنج رفتم خونه ی مامان بزرگم همین جوری رفتم تو پذیرایی دیدم بعععععععععععععله

هنوز تمام جاهایی که زن عمو های عزیزپهن کرده بودن تا دسته گل هاشون راحت بخوابن همین طوری مونده .

نتیجه ی اخلاقی پسرای فامیل ما خیلی بی شعورن که یه زحمت نداده بودن به خودشون تا اون لحافها رو جمع کنن ...........

مامان بزرگم سختشه اون لحاف ها رو بذاره سر جاشون برای این کار باید بره روی چهارپایه...

بعد خواستم از این تنبلی یه کلیپ بسازم که بعد ها سوژه خنده بشه که به دلیل بی جنبه بودن بعععععععضیا بی خیال شدم.

من فکر می کردم همه ی پسرا بی مسئولیتن ولی به بعضی از این وبلاگا که می رم امیدوار میشم مثل وبلاگ مجتبی همش به مامانش کمک می کنه .

شب اخرم زن عموهام اومدن خونه ی ما تا دو نیم با تلویزیون دعا می خوندیم بعد رفتن منم تا سه بیدار بودم بعد خوابم برده بود کلی دعا کردم واسه همه البته راجعبه خودم همشون بی نتیجه بود ولی امیدوارم برا بقیه اثر بخش بوده باشه.

این مدت ختم قران داشتم یه جز که با ختم قران یکی وبلاگا بودم به جز اون پنج جز قران خوندم چه ختم قرانی ولی سعی می کنم تا یه مدت دیگه تمومش کنم تقدیمش می کنم به اهل قبور.

سریالای ماه رمضونم که اولاش خوب بود اخراش همه مون سر کار بودیم.

ماه عسل هم من همه شو ندیدم ولی چند قسمت که دیدم خوب بود واقعا ایده ی جالبی داشت .

روز عیدم کسایی رو اوردن که بهشون کمک شده بود از طریق این برنامه .

یه قسمتی بود یه دختره رو اوردن که از بلندی افتاده بود فلج شده بود بعد 7 سال بود که پدرشو ندیده  دوست داشتم امروز اونم بیارن ولی فکر کنم کاری براش نکردن که نیاوردنش .

چقدر توی اون برنامه طفلکی گریه کرد کلی منم گریم گرفت .

هر چی از این چیزا می بینم بیشتر به این نتیجه می رسم که واقعا در حق دخترای ایرانی بیشتر از سایر اقشار جامعه ظلم شده.

اگه شرایط اون دخترو یه پسر ایرونی داشت

شاید حد اقل اونقدر دلتنگ نبود......

شاید می تونست ریزش اشکاشو کنترل کنه .......

شاید..............

جومونگم اورده بودن من اصلا جومونگ نمی دیدم ولی از این مصاحبه که احسان علیخانی باهاش می کرد فیلم گرفتم با گوشیم  که اگه کسی از عاشقان و سر سپردگان جومونگ ندیده بود بدم بهش ببینه.

ولی خودمونیم خوب مونده ها 38 سالشه .این تلویزیون ما هم که ابروریزی کرد این بازیگرای خودمونو نمیارن تلویزیون بعد رفتن عین ندید بدیدا کره ایا رو می ارن ...

روز عیدم برام جالب نبود معمولی یه کم ناراحت کننده واسه همین ازش می گذرم.

اگه دیر به دیر میام ببخشید .

فقط حوصله ی دنیا رو ندارم همین.....

اگه همیشه دلمون هوای گریه داره

اگه پیش خدارو سیاهیم

اگه از رو سیاهی نمی تونیم گریه کنیم

اگه از رو سیاهی نمی تونیم بگیم ببخش

اگه یه بغض قدیمی داره خفمون می کنه

امشب وقته شه ....

که اون بغضه بشکنه

امشب خدا همه ی درهای رحمتشو باز کرده

و فقط می بخشه فقط کافیه بخوایم

بخوایم و بگیم

خدایا رو سیاهم خدایا گناهکارم

خدایا ببخش............

پ.ن1: بین این لحظات ملکوتی بین خواهش هاتون منو از یاد نبرید من همیشه دعاتون می کنم امشب بیشتر از همیشه .

پ.ن2: اوس کریم امشب هوای همه رو داشته باش می دونم که هیچ کسی از درگاه تو دست خالی نمیاد.